|
I. Edukacja wczesnoszkolna (klasy I-III szkoły podstawowej)
Uczestników konkursu obowiązuje znajomość zasad ortograficznych i umiejętność stosowania ich w zakresie: - użycia litery ó
- gdy wymienia się na o, e lub a (np. lód - lody, pióro - pierze, wrócić - wracać)
- w końcówce -ów (np. lodów)
- w przyrostkach -ów, -ówna, -ówka (np. widokówka)
- na początku wyrazu (np. ósmy)
- gdy nie wymienia się na inną głoskę, w wyrazach popularnych w środowisku dziecka, np. wiewiórka
- użycia litery u:
- w przyrostkach -uch, -uchna, -unek, -usia, -us, -uszek, -utki) itp. (np. malutki)
- w formach czasu teraźniejszego (np. maluję, rysujesz, stosuje)
- w wyrazach typu: zsuwać, skuwka...
- w innych wyrazach popularnych w środowisku dziecka (np. trudny)
- użycia litery ą
- w wyrazach rodzimych i spolszczonych (np. wąż)
- w końcówkach N. i B. liczby pojedynczej (np. z klasą, moją klasę)
- w czasownikach czasu teraźniejszego (idą, piszą...)
- użycia litery ę
- w wyrazach rodzimych i spolszczonych (np. prędko)
- w końcówkach B. liczby pojedynczej (np. mamę)
- w czasownikach czasu teraźniejszego (np. idę, piszę)
- użycia końcówki -om
- w C. liczby mnogiej (np. słowom, oczom)
- użycia liter i, j
- gdy i oznacza miękkość głoski (np. miska, ciastko)
- na początku wyrazu (np. igła, jabłko)
- po samogłoskach, zgodnie z wymową (np. kajak, liczba)
- gdy j występuje po przedrostku (np. nadjechać, objąć)
- użycia spółgłosek miękkich (np. ćma, cichy)
- użycia litery ż
- gdy wymienia się na g, dz, h, z, ź, s (np. drużyna, książka)
- w innych wyrazach popularnych w środowisku dziecka (np. żaba)
- użycia litery rz
- gdy wymienia się na r (np. mierzyć)
- w zakończeniach -arz, -erz (np. pisarz, rycerz)
- po spółgłoskach (np. wrzask); wyjątki: pszczoła, pszenica, kształt
- w innych wyrazach popularnych w środowisku dziecka (np. jarzębina)
- użycia litery ch
- gdy wymienia się na sz (np. mucha)
- na końcu wyrazu (np. puch, o liczbach); wyjątek: druh
- użycia litery h
- gdy wymienia się na g, ż, z (np. wahadło)
- w innych wyrazach popularnych w środowisku dziecka (np. huśtawka, hamulec)
- użycia wielkiej litery
- na początku zdania
- w nazwach własnych (np. Maria, Burek, Francja, Mars)
- w nazwach mieszkańców państw (np. Polak)
- w nazwach geograficznych (np. Karpaty, Morze Bałtyckie)
- ze względów grzecznościowych (pisownia zaimków Ty, Twój w listach)
- użycia małej litery
- w wyrazach pospolitych (np. dom, łąka)
- w nazwach: dni tygodnia, miesięcy, pór roku, tańców, roślin, zwierząt, stron świata (np. czwartek, polonez, kaktus, południe)
- w przymiotnikach utworzonych od nazw własnych (np. polski)
- pisowni bezokoliczników
- pisowni rozdzielnej
- nie z czasownikami (np. nie przyszedł)
- pisowni łącznej
- nie z przymiotnikami i przysłówkami w stopniu równym (np. nieduży)
- nie z rzeczownikami (np. niebezpieczeństwo)
- dzielenia wyrazów
- zgodnie z podziałem na sylaby (np. ko-ro-na), bez podziału morfologicznego
- różnic między pisownią a wymową ze względu na budowę słowotwórczą wyrazu (np. żabka bo żaba)
- stosowania znaków interpunkcyjnych
- kropka, wykrzyknik, pytajnik - na końcu wypowiedzenia
- przecinek w zdaniu pojedynczym i złożonym
- korzystania ze słownika ortograficznego
II. Drugi etap edukacyjny (klasy IV-VI szkoły podstawowej) Uczestników konkursu obowiązuje znajomość zasad ortograficznych i umiejętność stosowania ich w zakresie: - użycia litery ó
- gdy wymienia się na o, e lub a (np. lód - lody, pióro - pierze, wrócić - wracać)
- w końcówce -ów (np. lodów)
- w przyrostkach -ów, -ówna, -ówka (np. widokówka)
- na początku wyrazu (np. ósmy)
- gdy nie wymienia się na inną głoskę, w wyrazach popularnych w środowisku ucznia, np. mózg
- użycia litery u
- w przyrostkach -uch, -uchna, -unek, -usia, -us, -uszek, -utki itp. (np. pakunek)
- w formach czasu teraźniejszego (np. maluję, rysujesz, stosuje)
- w wyrazach typu: zsuwać, skuwka...
- w innych wyrazach popularnych w środowisku ucznia (np. mrugać)
- użycia litery ą
- w wyrazach rodzimych i spolszczonych (np. wąż, kąpiel)
- w końcówkach N. i B. liczby pojedynczej (np. z klasą, moją klasę)
- w czasownikach czasu teraźniejszego (idą, piszą...)
- w czasownikach czasu przeszłego przed spółgłoską l, ł (np. wziął)
- użycia litery ę
- w wyrazach rodzimych i spolszczonych (np. prędko, trębacz)
- w końcówkach B. liczby pojedynczej (np. mamę)
- w rzeczownikach typu cielę, kocię...
- w czasownikach czasu teraźniejszego (np. idę, piszę)
- w czasownikach czasu przeszłego przed spółgłoską l, ł (np. zmięła, płynęli)
- połączeń om,on, em, en
- w wyrazach zapożyczonych (np. tempo, renta, sonda)
- w wyrazach rodzimych przed przyrostkami -ka, -ko (np. kromka, łazienka)
- użycia końcówki -om
- w C. liczby mnogiej (np. słowom, oczom)
- użycia liter i, j
- gdy i oznacza miękkość głoski (np. miska, ciastko)
- na początku wyrazu (np. igła, jabłko)
- po samogłoskach, zgodnie z wymową (np. kajak, liczba)
- gdy j występuje po przedrostku (np. nadjechać, objąć)
- w D., C., Ms. rzeczowników żeńskich zakończonych na -ja lub -ia (np. edukacji, alei, ziemi, akademii)
- użycia spółgłosek miękkich (np. ćma, cichy)
- użycia litery ż
- gdy wymienia się na g, dz, h, z, ź, s (np. drużyna, księga)
- po literach r, l, ł (np. rżenie, ulżyć)
- w innych wyrazach popularnych w środowisku ucznia (np. żyrandol)
- po przedrostkach zakończonych na spółgłoskę (np. obżartuch, odżałować)
- użycia litery rz
- gdy wymienia się na r (np. mierzyć)
- w zakończeniach -arz, -erz, -mierz, -mistrz (np. pisarz, rycerz, zegarmistrz)
- po spółgłoskach (np. wrzask); wyjątki: pszczoła, pszenica, kształt, bukszpan, Pszyna
- w innych wyrazach popularnych w środowisku ucznia (np. urząd)
- użycia litery ch
- gdy wymienia się na sz (np. mucha)
- na końcu wyrazu (np. puch, o liczbach); wyjątek: druh
- po literze s (np. schodzić, schron)
- w innych wyrazach popularnych w środowisku ucznia (np. ochotnik)
- użycia litery h
- gdy wymienia się na g, ż, z (np. wahadło)
- w innych wyrazach popularnych w środowisku ucznia (np. harmider, czyhać)
- pisowni przedrostków
- z przed spółgłoską dźwięczną (np. zbić), przed literami s, si, sz, dź (np. zsadzić, zsinieć, zszyć, zdzielić)
- s przed spółgłoską bezdźwięczną (np. sfrunąć)
- ś przed głoską ci (np. ściszyć)
- pisownia innych przedrostków (wz-, ws-, roz-, ob-, itp.)
- pisowni bezokoliczników
- użycia wielkiej litery
- na początku zdania
- w nazwach własnych (np. Maria, Burek, Francja, Mars)
- w nazwach mieszkańców państw, narodów, terenów geograficznych (np. Polak, Indianin, Kaszub)
- w nazwach świąt (np. Nowy Rok)
- w tytułach książek (np. "W pustyni i w puszczy")
- w nazwach geograficznych (np. góry Karpaty, Morze Bałtyckie)
- w nazwach ulic, placów, rynków itp. (np. ulica Mikołajska, plac Trzech Krzyży)
- w nazwach urzędów, władz, instytucji, szkół itp. (np. Uniwersytet Jagielloński)
- ze względów grzecznościowych (pisownia zaimków Ty, Twój w listach)
- użycia małej litery
- w wyrazach pospolitych lub używanych w znaczeniu pospolitym (np. dom, bank, uniwersytet, sejm)
- w nazwach: dni tygodnia, miesięcy, pór roku, tańców, obrzędów, roślin, zwierząt, stron świata (np. czwartek, polonez, kaktus, południe, andrzejki)
- w nazwach wydarzeń historycznych (np. bitwa pod Grunwaldem)
- w przymiotnikach utworzonych od nazw własnych (np. polski)
- pisowni rozdzielnej
- nie z czasownikami (np. nie przyszedł)
- nie z przymiotnikami i przysłówkami w stopniu wyższym i najwyższym (np. nie lepszy, nie najlepiej)
- bym, byś, by po wyrazach można, niepodobna, trzeba, warto, wolno (np. Warto by to zrobić.)
- pisowni łącznej
- nie z przymiotnikami i przysłówkami w stopniu równym (np. nieduży)
- nie z rzeczownikami (np. niebezpieczeństwo)
- -bym, -byś, -by z osobowymi formami czasownika (np. zdjąłby)
- przyimków złożonych (np. spośród, znad)
- wyrazów niepodobna (w znaczeniu: nie można, jest trudno), niedowidzi, niedomaga, niedosłyszy, niepokoi, niewoli (w znaczeniu: pozbawia wolności)
- dzielenia wyrazów
- zgodnie z podziałem na sylaby (np. ko-ro-na)
- zgodnie z kryterium morfologicznym (np. pod-ręcz-nik)
- różnic między pisownią a wymową ze względu na budowę słowotwórczą wyrazu (np. żabka bo żaba)
- stosowania znaków interpunkcyjnych
- kropka, wykrzyknik, pytajnik - na końcu wypowiedzenia
- przecinek w zdaniu pojedynczym oraz w zdaniu współrzędnie i podrzędnie złożonym
- pisownia liczebników
- korzystania ze słownika ortograficznego
III. Trzeci etap edukacyjny (klasy I-III gimnazjum)
Uczestników konkursu obowiązuje znajomość podstawowych zasad pisowni polskiej (fonetycznej, morfologicznej, historycznej i konwencjonalnej) oraz umiejętność stosowania ich w zakresie: - użycia litery ó
- gdy wymienia się na o, e lub a (np. lód - lody, pióro - pierze, wrócić - wracać)
- w końcówce -ów (np. lodów)
- w przyrostkach -ów, -ówna, -ówka (np. widokówka)
- na początku wyrazu (np. ósmy)
- gdy nie wymienia się na inną głoskę, np. mózg, ogólny
- użycia litery u
- w przyrostkach -uch, -uchna, -unek, -usia, -us, -uszek, -utki itp. (np. pakunek)
- w formach czasu teraźniejszego (np. maluję, rysujesz, stosuje)
- w wyrazach typu: zsuwać, skuwka...
- w innych wyrazach (np. strugać, lutnia)
- użycia litery ą
- w wyrazach rodzimych i spolszczonych (np. wąż, kąpiel)
- w końcówkach N. i B. liczby pojedynczej (np. z klasą, moją klasę)
- w czasownikach czasu teraźniejszego (idą, piszą...)
- w czasownikach czasu przeszłego przed spółgłoską l, ł (np. wziął)
- użycia litery ę
- w wyrazach rodzimych i spolszczonych (np. prędko, trębacz)
- w końcówkach B. liczby pojedynczej (np. mamę)
- w rzeczownikach typu cielę, kocię...
- w czasownikach czasu teraźniejszego (np. idę, piszę)
- w czasownikach czasu przeszłego przed spółgłoską l, ł (np. zmięła, płynęli)
- połączeń om,on, em, en
- w wyrazach zapożyczonych (np. tempo, renta, sonda)
- w wyrazach rodzimych przed przyrostkami -ka, -ko (np. kromka, łazienka)
- użycia końcówki -om
- w C. liczby mnogiej (np. słowom, oczom)
- użycia liter i, j
- gdy i oznacza miękkość głoski (np. miska, ciastko)
- na początku wyrazu (np. igła, jabłko)
- po samogłoskach, zgodnie z wymową (np. kajak, liczba)
- gdy j występuje po przedrostku (np. nadjechać, objąć)
- w D., C., Ms. rzeczowników żeńskich zakończonych na -ja lub -ia (np. edukacji, alei, ziemi, akademii)
- użycia spółgłosek miękkich (np. ćma, cichy)
- użycia litery ż
- gdy wymienia się na g, dz, h, z, ź, s (np. drużyna, księga)
- po literach r, l, ł (np. rżenie, ulżyć)
- po literze n w wyrazach zapożyczonych (np. aranżacja)
- w innych wyrazach (np. żyrandol, gżegżółka)
- po przedrostkach zakończonych na spółgłoskę (np. obżartuch, odżałować)
- w partykule -że (np. chodźże)
- użycia litery rz
- gdy wymienia się na r (np. mierzyć)
- w zakończeniach -arz, -erz, -mierz, -mistrz (np. pisarz, rycerz, zegarmistrz)
- po spółgłoskach (np. wrzask); wyjątki: pszczoła, pszenica, kształt, bukszpan, Pszyna
- w innych wyrazach (np. urząd)
- użycia litery ch
- gdy wymienia się na sz (np. mucha)
- na końcu wyrazu (np. puch, o liczbach); wyjątek: druh
- po literze s (np. schodzić, schron)
- w innych wyrazach (np. ochotnik)
- użycia litery h
- gdy wymienia się na g, ż, z (np. wahadło)
- w innych wyrazach (np. harmider, czyhać)
- pisowni przedrostków
- z przed spółgłoską dźwięczną (np. zbić, zhańbić), przed literami s, si, sz, dź (np. zsadzić, zsinieć, zszyć, zdzielić)
- s przed spółgłoską bezdźwięczną (np. sfrunąć)
- ś przed głoską ci (np. ściszyć)
- pisownia innych przedrostków (wz-, ws-, roz-, ob.-, itp.)
- pisowni przymiotników zakończonych na -ski, -cki, -dzki (np. przemyski, inteligencki, szwedzki)
- pisowni rzeczowników zakończonych na -stwo, -ctwo, -dztwo (np. żelastwo, lotnictwo, śledztwo)
- użycia wielkiej litery
- na początku zdania
- w nazwach własnych (np. Maria, Burek, Francja, Mars)
- w nazwach mieszkańców państw, narodów, terenów geograficznych (np. Polak, Indianin, Kaszub)
- w nazwach świąt (np. Nowy Rok)
- w tytułach książek (np. "W pustyni i w puszczy")
- w tytułach czasopism (np. Wiedza i Życie, Żyjmy dłużej)
- w nazwach geograficznych (np. góry Karpaty, Morze Bałtyckie)
- w nazwach ulic, placów, rynków itp. (np. ulica Mikołajska, plac Trzech Krzyży)
- w nazwach urzędów, władz, instytucji, szkół itp. (np. Uniwersytet Jagielloński)
- ze względów grzecznościowych (pisownia zaimków Ty, Twój w listach)
- użycia małej litery
- w wyrazach pospolitych lub używanych w znaczeniu pospolitym (np. dom, bank, uniwersytet, sejm)
- w nazwach: dni tygodnia, miesięcy, pór roku, tańców, obrzędów, roślin, zwierząt, stron świata, wyrobów przemysłowych (np. czwartek, polonez, kaktus, południe, andrzejki, fiat)
- w nazwach wydarzeń historycznych (np. bitwa pod Grunwaldem)
- w nazwach tytułów naukowych (np. magister)
- w nazwach mieszkańców miast, osiedli, wsi (np. wrocławianin, żoliborzanin)
- w nazwach okręgów administracyjnych (np. województwo małopolskie)
- w przymiotnikach utworzonych od nazw własnych (np. polski)
- pisowni rozdzielnej
- nie z czasownikami (np. nie przyszedł)
- nie z przymiotnikami i przysłówkami w stopniu wyższym i najwyższym (np. nie lepszy, nie najlepiej)
- bym, byś, by po wyrazach można, niepodobna, trzeba, warto, wolno (np. Warto by to zrobić.)
- w zestawieniach dwu lub więcej wyrazów (np. dzień dobry)
- w połączeniu przysłówka z przymiotnikiem lub imiesłowem przymiotnikowym (np. świeżo malowany) ale: jasnowidzący itp.
- pisowni łącznej
- nie z przymiotnikami i przysłówkami w stopniu równym (np. nieduży)
- nie z rzeczownikami (np. niebezpieczeństwo)
- -bym, -byś, -by z osobowymi formami czasownika (np. zdjąłby)
- przyimków złożonych (np. spośród, znad)
- wyrazów niepodobna (w znaczeniu: nie można, jest trudno), niedowidzi, niedomaga, niedosłyszy, niepokoi, niewoli (w znaczeniu: pozbawia wolności)
- pisowni przymiotników złożonych (np. jasnoniebieski)
- pisowni wyrazów pospolitych z przedrostkami (np. aspołeczny, minispódniczka)
- pisowni wyrażeń przyimkowych (np. w ogóle, wniwecz)
- pisowni cząstki -bym, -byś, -by z partykułami i spójnikami (np. czyżbym, jeżeliby)
- pisowni nie z imiesłowami przymiotnikowymi i przysłówkowymi (np. niepalący, nie widząc)
- pisowni z łącznikiem (np. biało-czerwony, czary-mary, XX-lecie)
- dzielenia wyrazów
- zgodnie z podziałem na sylaby (np. ko-ro-na)
- zgodnie z kryterium morfologicznym (np. pod-ręcz-nik)
- dzielenie wyrazów złożonych i wyrazów obcych (np. mało-solny, foto-grafia)
- pisowni skrótów i skrótowców (np. prof., dag, UJ)
- pisowni obcych nazw własnych (np. książka Hemingwaya, bracia Lumiére`owie)
- stosowania znaków interpunkcyjnych
- kropka, wykrzyknik, pytajnik - na końcu wypowiedzenia
- przecinek w zdaniu pojedynczym oraz w zdaniu współrzędnie i podrzędnie złożonym
- zapis mowy niezależnej
- dwukropek i wielokropek
- korzystania ze słownika ortograficznego
|